Ciekawie byłoby przeanalizować, kiedy to się kiedykolwiek wydarzyło

0
Rate this post

Można nawet powiedzieć, że jest to prawie niemożliwe

Ale z pewnością stałoby się to mniej trudne, gdyby:

a) środki techniczne były bardziej odpowiednie i zostały użyte bardziej odpowiednio;

b) oprócz środków pieniężnych, więcej uwagi poświęcono zasobom naukowym i ludzkim, które obejmują funkcje zawodowe, ale także te, które mogą być realizowane przez każdą grupę i każdą organizację społeczną, każdy ruch zbiorowy, a także osobiście przez każdego obywatela;

c) oprócz skupienia się na usługach zdrowotnych dla ich bezpośrednich usług, powinniśmy również rozważyć ich funkcję jako nośnika „kultury zdrowia” i autopoezy dobrostanu;

d) szersze wykorzystanie zasobów spontanicznej i zorganizowanej solidarności;

e) oprócz naprawy szkód, staraliśmy się zmaksymalizować pozytywny wpływ, jaki każda działalność człowieka, począwszy od pracy i produkcji, może mieć na zdrowie.

Nadaj zdrowiu taki sam priorytet, jaki przypisują mu ludzie.

To samo pytanie sformułował Lorenzo Tomatis w następujący sposób: „Można zapytać, czy zasoby na zdrowie są nieuchronnie i nieodwracalnie ograniczone, czy też taki niedobór jest wyborem politycznym. W naszym społeczeństwie imperatyw egoistycznych warunków, a nawet dominuje nad priorytetami badań, a w konsekwencji systemu pomocy medycznej, którego profilaktyka stanowi dziś minimalną część”[1].

Właściwie zbyt często dyskurs ogranicza się do podziału kosztów opieki medycznej, to znaczy do etyki dystrybucji pojmowanej w bardzo ograniczony sposób; ogranicza się do zbadania priorytetów w medycynie, zamiast podkreślania impulsu koniecznego do uzyskania, w hierarchii ludzkich potrzeb, tego, kto jest w stanie to zrobić, nadaje zdrowiu ten sam priorytet, co przeciętnie ludzie.

Być może w wyborach jakichś oświeconych władców XVIII wieku

Na pewno w polityce wielu rządów europejskich w okresie od końca XIX do początku XX wieku, kiedy możliwe było zmniejszenie wpływu chorób zakaźnych; aw ostatnim półwieczu wydarzyło się to w niektórych krajach za pośrednictwem państwa opiekuńczego, kiedy nie było ono pojmowane wyłącznie w sposób opiekuńczy.

  1. byc-moze-w-wyborach-jakichs-oswieconych-wladcow-xviii-wiekuAle ogólnie rzecz biorąc, priorytet zdrowia nie został jeszcze ugruntowany w wyborach gospodarki, w działaniach rządów, w wytycznych społeczeństwa.
  2. Porównanie może wydawać się schematyczne, ale wiadomo, że w większości krajów priorytetem są wydatki wojskowe.

Wynoszą one na całym świecie 1,7 miliarda dolarów za minutę; a proporcjonalnie do dochodów są one trzykrotnie wyższe w krajach słabo rozwiniętych (z kolei zaopatrywanych w broń przez kraje bogatsze), czyli w tych krajach, które najbardziej potrzebowałyby poświęcić swoje zasoby na zdrowie.

Christie W. Kiefer oszacował, że przy obecnych rocznych wydatkach na cele wojskowe 35 sekund pozwoliłoby na wybudowanie szkół dla 30 000 dzieci lub wyżywienie 22 000 osób przez cały rok;

12 minut wystarczyłoby na zbudowanie 40 000 wyposażonych centrów medycznych; 150 minut (dwie i pół godziny) odpowiada całemu rocznemu budżetowi Światowej Organizacji Zdrowia, a 12 dni może wystarczyć na zaopatrzenie wszystkich biednych krajów w bezpieczną wodę.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj