Abstynencja jako optymalny cel leczenia uzależnienia – Zdrowie w ciąży – uzależnienia od alkoholu, tytoniu i narkotyków

0

dr Barbara Będkowska-Korpała, Uniwersytet Jagielloński Collegium Medicum Data publikacji: 10 styczeń 2014 alkohol_7-6218426-4443501

Zaburzenie używania alkoholu można umieścić na kontinuum, co oznacza, że problemy alkoholowe dotyczą zarówno osób, które piją szkodliwie i są na początku rozwoju uzależnienia, jak i osoby w stanie ciężkiego jego przebiegu. Osoby pijące szkodliwie, ale jeszcze nie uzależnione mogą uczyć się pić alkohol w sposób kontrolowany i dla nich korzystna zmiana wzorca picia będzie stanowiła naturalny cel.

Natomiast osoby zaawansowane w rozwoju mechanizmów uzależnienia nie będą piły w sposób kontrolowany, gdyż jednym z objawów uzależnienia jest właśnie utrata kontroli spożywania alkoholu. Dla tej grupy osób najbardziej optymalnym celem jest wycofanie się ze spożywania alkoholu, czyli abstynencja alkoholowa.

Generalnie w lecznictwie uzależnień za podstawowe cele leczenia przyjmuje się abstynencję lub zmianę wzorców picia, z ukierunkowaniem na pierwszy efekt. Jednak nie wszyscy pacjenci uzależnieni od alkoholu akceptują cel abstynencji. Ale nawet jeśli efektem oddziaływań nie jest abstynencja, a ograniczenie nadużywania alkoholu, to zmianę tę należy rozpatrywać w kategoriach sukcesu. Każda zmiana zwiększa prawdopodobieństwo ograniczenia skutków alkoholizmu w perspektywie indywidualnej i społecznej, a to sprzyja poprawie stanu zdrowia.

W procesie leczenia, cele terapeutyczne podlegają zmianom dwukierunkowym. Zarówno osoby rozpoczynające leczenie z intencją utrzymywania abstynencji zmieniają cel na ograniczenie picia alkoholu, ale i u osób, które zgłosiły się do leczenia celem redukcji picia alkoholu, obserwuje się ewaluację celów w kierunku abstynencji. Zmiana wzorca picia u osoby uzależnionej może być traktowana jako etap zmiany zachowań alkoholowych, jako cel przejściowy, który może prowadzić do utrzymywania długotrwałej abstynencji.

Czasami na początku terapii osoba uzależniona nie wyobraża sobie, że mogłaby być utrzymywać abstynencję i w związku z tym zmiana wzorca picia wydaje im się bardziej osiągalna. Oczywiście w przypadku osób uzależnionych kontrola sposobu picia jest niezwykle trudna a wynika to z psychologicznych i fizjologicznych mechanizmów specyficznych dla uzależnienia. Jednak gotowość osoby uzależnionej do zmiany zachowań alkoholowych i ich zainicjowanie może spowodować, że pacjent z czasem dostrzeże abstynencję jako cel możliwy do zrealizowania.

Opracowanie na podstawie:

Bętkowska-Korpała B. Osobowościowe uwarunkowania dynamiki zdrowienia u osób uzależnionych od alkoholu.Kraków, WUJ, 2013.

Fot.: © absolutimages – Fotolia.com